شمارهٔ ۲۷۳
هوش مصنوعی: این ابیات بیانگر حالتی ناآرام و ناشکیبایی است که شاعر به خاطر بلایایی که بر او می‌گذرد، احساس می‌کند. او از غم و درد زجر می‌کشد و به یاد یارش می‌افتد. اشک‌هایش به تگرگ تشبیه شده و عمرش را هم به مرگ نزدیک می‌بیند. به طور کلی، این اشعار بیانگر عمق احساسات و اندوه شاعر است.
لرزان ز بلا چو برگ داند یارموآنگاه همی به برگ خواند کارم
هوش مصنوعی: دوست من از بلای روزگار میلرزد مثل برگ، و در همین حین به برگ اشاره می‌کند که اینجا به من هم کارهایی میدهد.
اشگی که همه تگرگ راند بارمعمری که همی به مرگ ماند دارم
هوش مصنوعی: عشق و احساسی که در وجود من مانند طوفان و تگرگ است، به من یادآوری می‌کند که عمرم به خاطر مرگ و غم به طرز دردناکی در حال گذر است.