شمارهٔ ۲۹۶
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر به سرنوشت و تقدیری که در زندگی‌اش دارد اشاره می‌کند. او می‌گوید که هیچکس نمی‌تواند به عمق افکار و اندیشه‌های او پی ببرد و به همین دلیل، هیچ کس تاب و توان درک آن را ندارد. به عبارتی، او احساس می‌کند که قضا و تقدیرش بر او حاکم است و هیچ چیز نمی‌تواند آن را تغییر دهد.
آنکو گوید هست قضا تیشه منیک شاخ نتابد زدن از بیشه من
هوش مصنوعی: کسی که می‌گوید سرنوشت و قدرت من را تعیین می‌کند، نمی‌تواند حتی یکی از شاخههای درختان سرزمین من را از جای خود جدا کند.
اندیشه شده ست از جهان پیشه منکس را نبود طاقت اندیشه من
هوش مصنوعی: فکر و اندیشهام از دیگران جداست، هیچکس توانایی درک عمیق آن را ندارد.