شمارهٔ ۲۹۷
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر دل شکستگی و ناامیدی شاعر است. او احساس می‌کند که درد و رنجش به مانند شمشیری در کلماتش است، اما نمی‌تواند به راحتی احساستش را بیان کند. به نوعی، شخصی که او را رنجانده، باعث شده که نتواند به راحتی صحبت کند و احساساتش را آزادانه ابراز کند.
تا خسته دل مرا بریده ست ز تندارم گله هاش را چو شمشیر سخن
هوش مصنوعی: از آنجایی که دل و روح من از هم جدا شده و خسته است، از آن بابت ناراحتیها و دردهایش را مانند شمشیر سخن بر زبان میآورم.
لیکن چکنم گفت نمی یارم منکان پسته دهن کرد مرا بسته دهن
هوش مصنوعی: ولی چه کنم، گفت که من نمیآورم. آن که پسته را دهن کرد، حالا دهن مرا بسته است.