شمارهٔ ۳۰۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی‌های چهره یک معشوق پرداخته و می‌گوید که چشم‌ها و دهان او همچون لاله و نشان پسته و بادام جذاب و دلربا هستند. او همچنین به تنگی و باریکی چهره معشوق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که این ویژگی باعث شده نه گریه در آنجا جا شود و نه خنده. در واقع، زیبایی آن معشوق به قدری خاص است که احساسات انسانی را تحت تأثیر قرار می‌دهد.
چشم و دهن آن صنم لاله رخاناز پسته و بادام کشیده ست نشان
هوش مصنوعی: چشم و دهان آن معشوق با زیباییهایش مانند گلهای لاله و با طعم پسته و بادام به وجود آمده است.
از بس تنگی که دارد این چشم و دهاننه گریه در این گنجد نه خنده در آن
هوش مصنوعی: چشم و دهان من آنقدر تنگ و کوچک هستند که نه میتوانم در آنها به خوبی گریه کنم و نه میتوانم به راحتی بخندم.