شمارهٔ ۳۱۸
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی احساس ناراحتی و زندانی بودن شاعر است. او از اینکه چرا باید بخورد و چه چیزی باید بخورد، در عذاب است. همچنین به پوشیده بودن لباس‌هایش و محبوس بودن در زندان اشاره می‌کند. در کل، احساس بغض و گ خبری از محدودیت‌ها و دردهایش را در این شعر می‌توان مشاهده کرد.
انده چه خورم چراست اندر خوردنگر هست ز کرباس مرا پیراهن
هوش مصنوعی: من نمیدانم چه چیزی بخورم، چون در خوردن شک دارم. اگر پیراهنی از کرباس دارم، به چه کار میآید؟
کز نیش خسک دارم در زندان منپوشیده به بهرمان همه جامه و تن
هوش مصنوعی: من از نیش خسک (خسک به معنای زخم یا طعنه) در زندان به شدت متاثر هستم و این ناراحتی بر تن و جامهام سایه انداخته است.