شمارهٔ ۳۲۱
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به احساس خستگی و عذاب ناشی از روز و شب اشاره می‌کند. او می‌گوید که نه روزش مفید است و نه شبش راحتی دارد. از این وضعیت در رنج و حبس است، اما به همین حال به عشق و زیبایی‌هایی که در شب وجود دارد، راضی است. در واقع، او از حالتی بین دل‌زدگی و رضایت صحبت می‌کند که در آن روزها گرم و شب‌ها روشن به نظر می‌رسند.
نه روزم هیزم است و نه شب روغنزین هر دو بفرسود مرا دیده و تن
هوش مصنوعی: نه روز را نمیتوانم به خوبی سپری کنم و نه شب را با آرامش. از این دو زمان، هر دو به من آسیب زده و مرا خسته کردهاند.
در حبس شدم به مهر و مه قانع منکاین روزم گرم دارد آن شب روشن
هوش مصنوعی: من در زندانی از عشق و محبت قرار دارم و از آن راضیام؛ زیرا این روزها با وجود گرمای عشق، شبهای روشنی را تجربه میکنم.