شمارهٔ ۳۲۲
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از روز میخواهد که به شب تبدیل نشود و امروز را شبیه به رنج و آزار نبیند. او از روز دلش میخواهد که برایش روشنایی بیاورد و اگر روز از او دور باشد، غم او نیز دور نخواهد بود.
ای روز مرا جز شب دیجور مدانامروز چو من ز خلق رنجور مدان
هوش مصنوعی: ای روز، مرا به جز شب تار مدان! امروز را به خاطر اینکه من از مردم رنجیدهام، نادیده مگیر.
ای روز دلم روز مرا نور مدانگر تو دوری ز من غمت دور مدان
هوش مصنوعی: ای روزی که در دل من هستی، هرگز نگو که روز من روشن است اگر تو از من دوری؛ حتی اگر دوری، غم تو از من دور نمیشود.