شمارهٔ ۳۲۳
هوش مصنوعی: این ابیات به بیان احساسات عمیق شاعر اشاره دارد. او می‌گوید وقتی غمگین است، نمی‌تواند خود را به کسی نشان دهد و همچون بنفشه‌ای خموش می‌ماند. او حتی اگر دلش پر از درد باشد، نمی‌خواهد دردش را برای دیگران بازگو کند و همچون پسته‌ای که دهنش بسته است، از بیان احساساتش خودداری می‌کند. در کل، شاعر از تنهایی و پنهان‌کاری در برابر دیگران سخن می‌گوید.
کس را چو بنفشه سر فرو نارم منشیرم ننهم هیچ کسی را گردن
هوش مصنوعی: من هیچگاه سرم را پیش کسی پایین نمیآورم، مانند بنفشه، و به هیچکس اجازه نمیدهم که مرا تحت سلطه خود درآورد.
چون نار غم ار خون کندم دل به سخننگشایم پیش خلق چون پسته دهن
هوش مصنوعی: اگر غم مرا به گریه وادار کند، از دل خود حرفی نمیزنم و مثل پسته‌ای میمانم که دهانش بسته است.