شمارهٔ ۳۴۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق به محبوب خود سخن می‌گوید و خودش را به شمعی تشبیه می‌کند که برای پروانه‌اش می‌سوزد. او از احساس دل‌باختگی و دیوانگی‌اش در اثر عشق به معشوق صحبت می‌کند و بیان می‌کند که امروز به خاطر این عشق، هیچ گونه وابستگی به خود یا دیگران ندارد و تنها در پی محبوبش است. همچنین، او خود را به رشته‌ای که به تن محبوبش بافته شده تشبیه می‌کند که نشان‌دهنده‌ی نزدیکی و وابستگی عمیق او به معشوق است.
ای شمع شدم به عشق پروانه توخوانند مرا به شهر دیوانه تو
هوش مصنوعی: من به خاطر عشق تو مثل شمعی شدم که همه مرا به نام پروانهات میشناسند و به هر جا میروم، انگار در دیوانگی تو رفتهام.
امروز منم ز خویش و بیگانه توتن تافته چون رشته یکدانه تو
هوش مصنوعی: امروز من از خودم و از دیگران جدا هستم، مانند یک رشته که فقط به تو وابسته است.