شمارهٔ ۳۴۳
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به نای (ساز) اشاره می‌کند و از آن به عنوان نمادی از احساسات درونی خود استفاده می‌کند. او می‌گوید که هیچ دلی شاد را نمی‌تواند از نای ببیند و نای به رغم وجودش، از باد می‌ترسد. او همچنین اشاره می‌کند که ناله‌اش تنها صدای اوست، مثل نایی که فریاد می‌زند و احساساتش را بروز می‌دهد. کل مفهوم بازگو کننده اندوه و ناامیدی شاعر است.
ای نای ندیده ام دلی شاد از تونایی تو ولیکن نرهد باد از تو
هوش مصنوعی: ای نی، من دلی را ندیدهام که به خاطر نواهای تو شاد باشد، اما به هر حال، بادی از تو نمیگذرد.
جز ناله مرا چو نای نگشاد از توای نای مرا چو نای فریاد از تو
هوش مصنوعی: جز صدای ناله من، هیچ چیزی مانند نای گشوده نشد. ای نای من، فریاد من هم از توست.