شمارهٔ ۳۵۴
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از احساس اندوه خود در شب میگوید که در کنار کوه در حال گریستن است. او اشاره میکند که حتی اگر همقامت و زیبای تو را در کنار کوه ببیند، هرگز از زیبایی و جذابیت کوه خسته نخواهد شد.
هر چند که بر کوهم در شب ز اندوهگریان باشم تا به گه بانگ خروه
هوش مصنوعی: هر چند بر فراز کوه نشستهام و در شب به خاطر اندوه خود اشک میریزم، اما تا زمانی که صدای خروس را بشنوم.
همقامت تو چو سرو بینم بر کوههرگز نشوم ز دیدن کوه ستوه
هوش مصنوعی: وقتی تو را مانند سرو بلند و راست قامت در کوه میبینم، هیچگاه از دیدن این کوه خسته و ملول نمیشوم.