شمارهٔ ۳۶۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دولت و مقام والا و قدرت حکومت سخن میگوید که مانند سایهای بر دنیا افتاده است. وی از خداوند درخواست میکند که یک بار زیبایی و جمال آن وجود الهی را به او نمایش دهد تا از شرف و مقام آن بهرهمند شود.
دولت ز علاء دولت عالی رایبر عالم سایه درد چون پر همای
هوش مصنوعی: خوشبختی از سوی علاء بر تمامی عالم سایهافکن شده است، مانند کبوتری که بر سر ما نشسته و ما را از دردها دور میسازد.
ای داده خدایت شرف از بهر خداییک بار مرا جمال رویت بنمای
هوش مصنوعی: ای خداوندی که کرامت و شرف را به من عطا کردهای، لطفاً یک بار دیگر زیبایی رخسارت را به من نشان بده.