شمارهٔ ۳۶۵
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از درد و رنج دل سخن می‌گوید و به زمانی اشاره دارد که با محبت و عشق می‌تواند به آرامش برسد. او در عین حال احساس می‌کند که از نعمت‌های زندگی غافل است و یادش نمی‌آید که چه خوبی‌هایی دارد. به‌طور کلی، این اشعار تأملی بر روی دل‌شکستگی و نیاز به محبت و یادآوری نعمت‌هاست.
مرهم گفتم تو با دل ریش همیتا بندیشم من از بدانیش همی
هوش مصنوعی: گفتم که با دلی که زخمدار است، مروت کن و به من کمک کن تا از آزارها و بدیهایی که می‌تواند به من برسد، رهایی یابم.
نعمت شودم زمان زمان بیش همییادم ناید ز نعمت خویش همی
هوش مصنوعی: من در زمانهای مختلف نعمت‌های زیادی را تجربه کردهام و اما هیچگاه یادم از آن نعمتها نمیرود.