شمارهٔ ۳۷۰
هوش مصنوعی: این بیت به ناامیدی و غمگوی شاعر اشاره دارد. او از تقدیر و اوضاع زندگی‌اش گله‌مند است و به این مسئله فکر می‌کند که آیا در نهایت به نتیجه‌ای مثبت خواهد رسید یا خیر. در اینجا، شاعر به احساس عذاب و رنجی که از دنیا می‌کشد، اشاره کرده و از آن به عنوان یک گلزار یاد می‌کند که در آن عذری برای درد و رنجش وجود دارد.
آخر نگذاردم فلک چون زاریآخر بجهد فضل مرا بازاری
هوش مصنوعی: در نهایت، اجازه ندادم که سرنوشت به گونهای پیش برود که مانند یک وامانده، نعمت و برکت من را از من بگیرد.
آخر بد ماندم جهان گلزاریعذری خواهد ز من بهر آزاری
هوش مصنوعی: من در این دنیای زیبا و پر از گل ماندهام و به زودی عذری از من بابت درد و رنجی که به دیگران میزنم، خواهد خواست.