شمارهٔ ۴۲ - صفت دلبر نایی گوید
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جذابیت معشوقه است. شاعر از زلف‌ها و چشم‌های دلکش او به زیبایی یاد می‌کند و احساس عاشقانه‌اش را بیان می‌کند. او معشوقه‌اش را به نای (ساز) تشبیه می‌کند که با صدای خود حسی خاص را به وجود می‌آورد. همچنین اشاره می‌کند که زیبایی و چهره‌اش مانند آتش است که وجودش را روش می‌کند. احساسات عمیق و شوق عاشقانه در این شعر به وضوح نمایان است.
ای دلکش و دلبند من فدیتکزلفین تو دلبند و چشم دلکش
هوش مصنوعی: ای محبوب و دلفریب من، جانم فدای دو زلف تو و چشم‌های زیبا و جذابت.
چو خامه آزر میانت لاغرچون نامه مانی رخت منقش
هوش مصنوعی: مانند قلمی که در میان سرخی آتش لاغر و باریک شده، تو نیز به زیبایی و شکوهی مانند نامهی زیبا و زینتدار هستی.
نای تو به دست چون منی آمدنالنده از زخمت ای پریوش
هوش مصنوعی: صدا و نغمه تو مانند من گلهمند و نالان است، ای محبوب من که از درد تو شکایت می‌کند.
آواز خوش آمد بتا ز نایتزیرا که گذرگاهش آن لب خوش
هوش مصنوعی: صدای دلنشین و زیبا که از لبان تو میآید، مانند نوری است که در تاریکی میدرخشد.
هر گه که تو در نای در دمیدیروی تو برافروزد ای بت کش
هوش مصنوعی: هر بار که تو در نی دمیدی، زیباییات همچون آتش افروخته میشود، ای معشوقه دلربا.
رخسار تو آتش است آریبیشک ز دمیدن فروزد آتش
هوش مصنوعی: چهرهی تو آتشین است و قطعاً با دمیدن از آن، آتش شعلهور میشود.