شمارهٔ ۲ - دوشنبه
هوش مصنوعی: این شعر درباره شادی و فخر ناشی از وجود یک پادشاه بزرگ، یعنی ابوالملوک ملک ارسلان بن مسعود است. شاعر در دوشنبه‌ای اشاره می‌کند که همه چیز به زیبایی و خوشی می‌گذرد و از نوشیدن باده و شادی در محفل‌ها صحبت می‌کند. او اشاره دارد که با وجود زیبایی بر افروخته‌ی ماه و رنگ‌های متفاوت روز و شب، شادی او به خاطر عزت و قدرت پادشاه است. در نهایت، شاعر آرزو می‌کند که این اقبال، عزت، دولت و جاه برای پادشاه همواره افزایش یابد.
دوشنبه که دارد مزاج ماه ای ماهچو ماه مجلس بفروز و جام باده بخواه
هوش مصنوعی: دوشنبه که حال و هوای ماه را دارد، ای ماه! مانند ماهی که در مجلس میدرخشد، نورافشانی کن و خواهان جام شراب باش.
چرا نخواهم باده چرا نجویم فخرکه شادمانه ام از عز ملک شاهنشاه
هوش مصنوعی: چرا من باده ننوشم و چرا به دنبال فخر باشم، وقتی که از خوشحالی به خاطر عزت و مقام شاهنشاه شادم؟
ابوالملوک ملک ارسلان بن مسعودکه فخر و کبر کند زو همیشه افسر و گاه
هوش مصنوعی: ابوالملوک، یعنی پادشاه بزرگ، ملک ارسلان بن مسعود، همیشه با افتخار و خودبزرگبینی از تاج و تخت خود صحبت می‌کند و گاهی نیز بر تخت سلطنت مینشیند.
از آن سپید و سیاهست روز و شب را رنگکه روی ملک سپیدست و چتر شاه سیاه
هوش مصنوعی: روز و شب به رنگ‌های مختلفی در میآیند، زیرا چهره ملک درخشان و روشن است و سایهی پادشاه تیره و سیاه است.
همیشه تا بود اقبال و جاه و دولت و عزفزونش بادا اقبال و عز و دولت و جاه
هوش مصنوعی: همیشه دعا میکنم که خوشبختی و مقام و ثروت و عزت او فزونی پیدا کند و همیشه برکت و عزت و ثروت و مقامش برقرار باشد.