شمارهٔ ۸
هوش مصنوعی: این شعر به عمق و تأثیر عشق بر زندگی انسان می‌پردازد. شاعر از تجربه‌ی ناگهانی و عمیق عشق صحبت می‌کند که زبانش را باز کرده و او را به سمت بیان احساساتش سوق داده است. او به یاد شبی می‌افتد که نام عشق بر زبانش بوده و دلی گرم و سوزان داشته است. شاعر خود را مهمان عشق می‌داند و به یادآوری می‌آورد که عشق چیزی است که تمامی وجود او را پر کرده است. در نهایت، او به فقدان نام و نشانی در زندگی پس از دست‌یابی به عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق تنها چیزی است که می‌تواند او را به شناخت دوباره خود هدایت کند.
ای عشق گرفتی سخت ناگاه دهان ما رابردی بسرای دل از راه نهان ما را
هوش مصنوعی: ای عشق، ناگهان بهطرز عجیبی ما را به بند کشیدی و دلمان را بدون اطلاع ما به شوق وامیداری.
بگذشت شبی ما را نامت بزبان ای عشقزانشب همه دم سوزد چون شمع زبان ما را
هوش مصنوعی: شبی گذشت که نام تو بر زبان ما بود، ای عشق. از آن شب همه دم مانند شمع میسوزیم و زبان ما در آتش عشق توست.
مهمان توایم ای عشق ما را به از این میدارآخر نه تو آوردی عشقا بجهان ما را
هوش مصنوعی: ای عشق، ما مهمان تو هستیم، پس این مقام را به ما بده. زیرا نه تو باعث ورود عشق به دنیای ما شدی.
ما از وطن عشقیم حرف و سخن عشقیمعشق است که آورده است از دل بزبان ما را
هوش مصنوعی: ما از سرزمین عشق هستیم و سخن ما نیز درباره عشق است. این عشق است که احساسات را از دل ما به زبان می‌آورد.
چون نام و نشان گم شد مائی ز میان کم شداز عشق مگر جویند هم نام و نشان ما را
هوش مصنوعی: وقتی که هویت و نشانههای ما از بین رفت، عشق کمرنگ شد، مگر اینکه کسانی به دنبالش بروند تا باز هم نام و نشانی از ما پیدا کنند.