شمارهٔ ۱۲
هوش مصنوعی: این شعر به نقد افکار و رفتارهای بیهوده انسان‌ها می‌پردازد و از حسرت و ناامیدی ناشی از زندگی دنیوی سخن می‌گوید. شاعر به پرسش‌های بنیادی درباره احساسات منفی، طمع به مال و زر، و بی‌فکری اشاره کرده و از انسان‌ها می‌خواهد که به عواقب اعمال خود فکر کنند. او همچنین به بی‌معنایی خوابیدن و نادیده گرفتن واقعیت‌های مرگ و زوال اشاره کرده و خفتن در غفلت را مورد انتقاد قرار می‌دهد. به‌طور کلی، شعر دعوتی است برای اندیشیدن به زندگی معنادار و پرهیز از رفتارهای بی‌فایده و ناپسند.
فکر و اندیشه بیهوده چراحسرت بوده و نابوده چرا
هوش مصنوعی: چرا باید به افکار بیهوده بپردازیم، وقتی که تنها حسرت و نابودی به دنبال دارد؟
گفتن و کردن بی جا و خلافکه خداوند نفرموده چرا
هوش مصنوعی: بیهوده صحبت کردن و عمل کردن بر خلاف آنچه که خداوند فرموده، چرا باید چنین کرد؟
از غم و حسرت دنیای دنیرخ بخون جگر آموده چرا
هوش مصنوعی: به خاطر غم و حسرتی که از دنیای پستی دارم، چرا باید قلبم به خون بنشیند؟
داشتن دل بهوای زر و سیمروز و شب سوده و فرسوده چرا
هوش مصنوعی: دل به طمع طلا و نقره در روز و شب چقدر بیهوده و خستهکننده است! چرا باید همچنان اینطور زندگی کرد؟
طعنه و تسخر پکان جهانبا چنین دامن آلوده چرا
هوش مصنوعی: چرا باید به کسانی که دامنشان آلوده است، طعنه بزنیم و به تمسخر بگیریم، وقتی که در همه جای دنیا چنین افرادی وجود دارند؟
خفتن اندر بگذرگاه فنابا چنین خاطر آسوده چرا
هوش مصنوعی: چرا در گذرگاه نابودی بخوابیم وقتی که دلِ ما اینقدر آرام است؟
خواجه کز بیخردی مثل خر استاین همه بار برافزوده چرا
هوش مصنوعی: آقایی که به خاطر نادانیاش مانند الاغ بار سنگین بر دوش دارد، چرا این همه بار را به دوش میکشد؟
رخ ز پوزش بدر بی خردانکردن از بیخردی سوده چرا
هوش مصنوعی: چهره خود را از پوزش و عذرخواهی بر کنار میدارند، زیرا نادانان از نادانی خود سودی نمیبرند.