شمارهٔ ۱۱۳
هوش مصنوعی: این غزل از شاعر معروف ایرانی، شعرای عاشقانه و غمگین را به تصویر می‌کشد. مضمون کلی شامل تأثیر عمیق و سحرآمیز چشمان معشوق و زیبایی‌های او بر عاشق است. اشک و غم ناشی از دوری و خواب آلودگی به وسیله زیبایی و جاذبه معشوق توصیف شده است. ابرو و زلف معشوق سبب به‌هم‌ریختگی و اختلال در آرامش روحی شاعر شده و در نهایت این زیبایی‌ها موجب می‌شود که حتی در مراسمات مذهبی نیز، روح و دل را فراموش کند. شاعر با زبانی زیبا و شاعرانه احساسات عمیق خود را بیان کرده است.
موج زد اشکی و ما را آب بردنرگس مست شما را خواب برد
هوش مصنوعی: چشم نرگس مست تو چون موجی بیپرده اشک ریخت و ما را در خودش غرق کرد، و خواب شیرینی را برای تو به ارمغان آورد.
چشم پر خوابت مرا بیخواب کردزلف پر تابت مرا از تاب برد
هوش مصنوعی: چشمان خوابآلودت باعث شد من خوابم ببرد و موهای پرازفت و تافتت موجب شد که از آرامش و قرار خود بیرون بروم.
تا رخ خوبت به گلشن جلوه کرداز رخ گل رنگ و تاب و آب برد
هوش مصنوعی: زیبایی تو در باغ گل، مانند رنگ و جلوه گلها نمایان شده است و زیبایی چهرهات از زیبایی آب و تاب گلها فراتر رفته است.
چشم جادویت چه فتنه ساز کردکه قرار از خاطر احباب برد
هوش مصنوعی: چشم زیبای تو چه زحمتها و دردسرهایی ایجاد کرد که آرامش را از دل دوستان دور کرد.
طاق ابروی تو در وقت نمازشیخ را از مسجد و محراب برد
هوش مصنوعی: قوس ابروی تو در هنگام نماز، شیخ را از مسجد و محراب distracted کرد.
مطرب امشب تا چه بر زه ساز کردکه دل و جان از همه اصحاب برد
هوش مصنوعی: امشب آهنگساز با نواختن ساز خود چنان جادو میکند که دل و جان همه حاضران را جذب میکند و از آنها میبرد.