شمارهٔ ۱۱۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف حال و هوای خود در میخانه می‌پردازد. او در حالتی بین هشیاری و مستی است و با کنایه به شیخ، به دو رویی او اشاره می‌کند. شاعر به تضاد و پنهان‌کاری درونی انسان‌ها اشاره دارد و بیان می‌کند که باطن شیخ به دام و ظاهر او به دانه‌ای اشتباه‌رو در نظر می‌آید. همچنین، داستانی از دزدی در نیمه شب روایت می‌کند که به صاحبخانه مراجعه می‌کند و نویسنده بر این نکته تأکید دارد که راز عشق در دل پنهان است. در نهایت، او اشاره می‌کند که هر انسان می‌تواند محرم اسرار عشق باشد، زیرا در میان ویرانی‌ها، هم گنج وجود دارد و هم دیوانگی.
شیخنا افتان و خیزان بر در میخانه بودنیمه ای هشیار و یک نیم دگر مستانه بود
هوش مصنوعی: شیخ ما در کنار میخانه به حالت افتان و خیزان حرکت میکرد. یک نیمه از او هشیار بود و نیمه دیگرش در حال مستی و سرخوشی.
سبحه تزویر شیخ شهر را کردم شمارباطن او دام بود و ظاهر آن دانه بود
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به بررسی شخصیت و رفتار یک شخصیتی در شهر می‌پردازد. او به نوعی تظاهر و ریاکاری اشاره می‌کند. انگار که او به ظاهر زیبا و دلنشین میزند، اما در باطن خود جز فریب و دام چیزی ندارد. به عبارتی، این فرد با استفاده از ظواهر فریبنده و جذاب، در واقع هدفهایی پنهان و نامناسب را دنبال می‌کند.
دزدی از دیوار آمد نیمه شب اندر سرایچون چراغ افروختم دیدم که صاحبخانه بود
هوش مصنوعی: نیمه شب، وقتی که دزدی از دیوار وارد خانهام شد، با روشن کردن چراغ متوجه شدم که او صاحبخانهام است.
راز ما در دل نهان از دیده صورت پرستشد از آن معنی که گنجی بود و در ویرانه بود
هوش مصنوعی: راز ما در دل پنهان است و از نگاه کسانی که تنها به ظاهر اهمیت میدهند، مخفی مانده است. این راز به قدری ارزشمند است که مانند گنجی در دل یک ویرانه جای دارد.
شخص انسان شد در امکان محرم اسرار عشقکاندر این ویرانه یک گنج و یکی دیوانه بود
هوش مصنوعی: انسان در دنیای ممکن به رازی از عشق دست پیدا کرد، زیرا در این ویرانه، هم یک گنج وجود دارد و هم یک دیوانه.