شمارهٔ ۱۲۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره تجربه‌های عمیق و معنوی انسان در بزم و میخانه است. شاعر به بیان وسعت تفکرات و احساسی می‌پردازد که می‌تواند از یک حقیقت واحد به هزاران داستان و خیال تبدیل شود. او به بازی با می و شراب اشاره می‌کند و به تکرار افکار و نمادها مانند کعبه و بتخانه اشاره دارد. همچنین از شکستن پیمانه‌ای می‌گوید که هزاران سبحه و دعا را به همراه دارد و در نهایت دعوت می‌کند تا از محدودیت‌های دنیوی فرار کنیم و همچون دیگران به جستجوی حقیقت بپردازیم.
در این متن، نقش میخانه به عنوان محلی برای کشف و درک عمیق‌تر حقیقت زندگی و عشق به تصویر کشیده شده است.
چه بازی دوش در میخانه کردندکه صد خم را بیک پیمانه کردند
هوش مصنوعی: در میخانه چه جشنی برپا بود که با یک پیمانه، حال و هوای بسیاری را تغییر دادند.
چه حکمت بود از این هیکل خدا راکه گاهی کعبه گه بتخانه کردند
هوش مصنوعی: چرا خداوند این بدن را آفرید که گاهی کعبه را به خانه بتها تبدیل میکنند؟
بمعنی یک حقیقت بود لیکنبصورت صد هزار افسانه کردند
هوش مصنوعی: یک حقیقت وجود داشت، اما آن را به شکل هزاران داستان ساخته و نقل کردند.
یکی پیمانه می را شکستندهزاران سبحه صد دانه کردند
هوش مصنوعی: یک جام شراب را شکستند و از آن هزاران تسبیح با صد دانه درست کردند.
خیالی در دل ساغر فکندندحدیثی بر زبان شانه کردند
هوش مصنوعی: در دل جام نوشیدنی، تصوری جالب به وجود آمد و سخنانی زیبا و دلنشین بر زبان جاری شد.
سخن از حلقه زنجیر گفتندبسی دیوانه را فرزانه کردند
هوش مصنوعی: در مورد زنجیر صحبت کردند و این گفتگو باعث شد که بسیاری از دیوانگان به آدمهای عاقل تبدیل شوند.
خیالی از پری در شیشه دیدندجهانی عقل را دیوانه کردند
هوش مصنوعی: گروهی از مردم در شیشهای تصویر یک پری را مشاهده کردند و این دیدن، عقل و فکر آنها را به شدت تحت تاثیر قرار داد و دیوانه کرد.
بیا ما نیز از این زندان برآئیمکه یاران همتی مردانه کردند
هوش مصنوعی: بیایید ما هم از این قید و بند خروج کنیم، چرا که دوستان با شجاعت و اراده قدم برداشتند.