شمارهٔ ۱۴۲
هوش مصنوعی: این شعر به موضوع قضاوت نادرست و قضاوت‌هایی که بر اساس ظاهر صورت می‌گیرد، می‌پردازد. شاعر به شیخ و زاهد اشاره می‌کند که او را مردود و کافر می‌دانند، و این قضاوت را ناشی از رنجش خاطر آن‌ها می‌داند. وی بیان می‌کند که در طول تاریخ، انبیا نیز به همین شکل توسط نادانان متهم به نواقص و دروغ‌گویی شده‌اند. شاعر به نادانی کسانی که بر اساس ظواهر قضاوت می‌کنند، انتقاد می‌کند و از پذیرفتن نظر خردمندان اطمینان می‌دهد، حتی اگر نابخردان نظر مخالفی داشته باشند. در مجموع، این شعر به اهمیت درک عمیق و پرهیز از قضاوت‌های سطحی تأکید می‌کند.
شیخ و زاهد گر مرا مردود و کافر گفته‌اندعذر ایشان روشن است از روی ظاهر گفته‌اند
هوش مصنوعی: اگر شیخ و زاهد مرا نپذیرفته و کافر دانستهاند، دلیلشان کاملاً واضح است، چون تنها به ظاهر قضاوت می‌کنند.
خاطری رنجیده از ما دادشتند این ابلهاناین سخن‌ها را مگر از رنج خاطر گفته‌اند
هوش مصنوعی: این افراد نادان به خاطر رنجش خاطرشان از ما، این حرفها را گفته‌اند. شاید آن‌ها فقط به خاطر ناراحتی خود این سخنان را به زبان آوردهاند.
دشمن دانا بود نادان که در هر روزگارانبیا را ناقصان کذاب و ساحر گفته‌اند
هوش مصنوعی: دشمن باهوش به خوبی می‌داند که نادانها در هر زمان، پیامبران را به عنوان افرادی ناتمام، دروغگو و جادوگر معرفی کردهاند.
این خراطین بین که با این عقل و این دانش، سخناز سماک اعزل و از نسر طائر گفته‌اند
هوش مصنوعی: این مردم را ببین که با وجود عقل و دانش خود، به موضوعاتی اشاره می‌کنند که فراتر از فهم عادی است و درباره ستارهها و موضوعات آسمانی صحبت می‌کنند.
گر خردمندان رضا باشند از ما باک نیستزانچه این نابخردان از عقل قاصر گفته‌اند
هوش مصنوعی: اگر خردمندان از ما راضی باشند، نباید نگران باشیم از آنچه که نادانان دربارهی ما گفته‌اند.