شمارهٔ ۱۴۳ - میرزا حبیب خراسانی

معاشران قدح نوش اگر صواب کنندبرای من که یک امشب وداع خواب کنند

شبی خوش است و بتی ماهروی و وقتی جمعبساط مجلس عشرت بماهتات کنند

رسیده شاهدکی مست و خوان و کیسه تهی استمگر بما حضرش مرغ دل کباب کنند

چه حکمت است بمیخانه اندرون که مغانبجام باده هم آباد و هم خراب کنند

علاج محنت اندیشه را که نزد خردبود محال، بیک جرعه شراب کنند

شکر ز ذوق روان آب در دهان آردز روی ناز چو شیرین لبان عتاب کنند

شبی که بی رخ و زلف تو صبح و شام کنیمنه لایق است که از عمر ما حساب کنند

اگر چه غرق گناهم ز فضل حق دور استبحشر اگر بفراق توام عذاب کنند

نشسته ایم بشئی اللهی بر این درگاهاگر جواب فرستند و گر ثواب کنند