شمارهٔ ۱۵۵
هوش مصنوعی: این شعر به دعوت از معشوقه اشاره دارد و از زیبایی‌های او سخن می‌گوید. شاعر از طرز موی او که شور و شر دارد، چهره‌ای که جلوه‌ای خاص دارد و قامت او که همچون سرو است، ستایش می‌کند. همچنین اشاره می‌کند که زلف‌های پریشان او دل را بیشتر می‌شکند و زحمت دل شکسته را به تصویر می‌کشد. در نهایت، او به سواد زلف معشوقه‌اش و تأثیری که بر دل عاشق دارد، اشاره می‌کند و می‌گوید که این زیبایی‌ها دلیلی برای جدایی و غم او هستند.
بیا که طره تو میل شور و شر داردبیا که چهره تو جلوه دگر دارد
هوش مصنوعی: بیا که موهای تو حسی پر از شور و هیجان دارند، بیا که چهرهات زیبایی و جذابیتی ویژه دارد.
بیا که جز قد تو کس ندیده قامت سروکه سیب و نار و گل و لاله بارو بر دارد
هوش مصنوعی: بیا که هیچکس به زیبایی تو نظیر ندارد، زیبایی تو همچون درخت سرو است که میوههایی چون سیب و نار و گل و لاله را به دوش می‌کشد.
بیا که هر چه سر زلف تو شکسته تر استدل شکسته ما را شکسته تر دارد
هوش مصنوعی: بیا که هرچه موهای زلف تو ریخته و خرابتر باشد، دل ما که شکسته است، بیشتر زخم خورده و آشفتهتر میشود.
بیا که از دل بشکسته پریش حبیبشکسته زلف پریشیده ات خبر دارد
هوش مصنوعی: بیا که از دل دردناک من، محبوبی که زلف‌های پریشانش را دارد، خبر دارد.
سواد زلف تو زآشفته حالی دل ماهزار نسخه خوش خط معتبر دارد
هوش مصنوعی: سایهی تاریک زلف‌های تو باعث شده که دل ما حال و روز خوبی نداشته باشد و این دل، هزاران داستان زیبا و معتبر در خود دارد.