شمارهٔ ۱۶۴

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به نیمه‌ی هفتاد سالگی خود اشاره می‌کند و حسرت و افسوس برای گذر عمرش دارد. او اشاره می‌کند که بخش زیادی از عمرش را بیهوده گذرانده و حالا تنها حسرت و فریاد از آن باقی مانده است. همچنین درباره‌ی ناپایداری زندگی و اینکه هیچ چیز همیشگی نیست، سخن می‌گوید. شاعر با اشاره به پندهایی از سالخوردگی، می‌گوید که اگر در زندگی با مشکلات روبرو شوی، نباید غمگین شوی و همچنین یادآوری می‌کند که خوشی‌ها و غم‌ها دائمی نیستند. او بر اهمیت میانه‌روی و استفاده از خرد هنرمندانه در زندگی تاکید می‌کند.