شمارهٔ ۲۳۲

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساسات و درگیری‌های درونی خود اشاره می‌کند و از سردرگمی‌اش در مسائل عرفانی و دینی سخن می‌گوید. او چهل سال در شک و یقین زندگی کرده و نمی‌تواند تشخیص بدهد که در کدام فاز از وجودش است؛ آیا در نور و دین است یا در ظلمت و کفر. همچنین او به تضادهایی که در زندگی‌اش وجود دارد، از جمله حضور دیوان و مکاران در زندگی‌اش اشاره می‌کند. در نهایت، او مستأصل و نگران، تنها یک دعا دارد: "پروردگارا، ما ظلم کردیم"، که نشان از عجز و نیاز او دارد.