شمارهٔ ۲۳۵ - درباره منزل خود در رود کنگ
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به توصیف زیبایی‌های طبیعت و احساسات دردمندانه‌اش می‌پردازد. او در رود کنگ، در مکانی تنگ و در کنار غاری در کوه، آرامش یافته است. به توصیف دل‌سنگین مردم شهر پرداخته و در عین حال از زیبایی‌های درون خود، مانند گوهر درخشان، سخن می‌گوید. شاعر از روح پاک و دل صافی صحبت می‌کند و اشاره دارد که این زیبایی‌ها ممکن است تحت تأثیر زنگار و غم قرار گرفته باشند.
در رود کنگ دره تنگی گرفته‌ایمبر طرف کوه، غار پلنگی گرفته‌ایم
هوش مصنوعی: ما در درهی تنگی در کنار رودخانهای به نام کنگ عشرت کردهایم و در کنار کوه، غاری همانند خانهی پلنگ انتخاب کردهایم.
در هم کشیده روی ز سنگین‌دلان شهرکنج دهی و گوشه سنگی گرفته‌ایم
هوش مصنوعی: در جایی دور از شلوغی و مشکلات زندگی، در گوشهای ساکت و آرام پناه گرفته‌ایم.
رخشنده گوهریم که اندر درون سنگاز تاب مهر، آبی و رنگی گرفته‌ایم
هوش مصنوعی: ما مانند گوهرهای درخشان هستیم که در دل سنگ، به خاطر تابش خورشید، رنگ و جلوهای خاص به دست آوردهایم.
صافی دلیم چون خم و روشن روان چو جامبر روی اگر چو آینه، زنگی گرفته‌ایم
هوش مصنوعی: دل من پاک و زلال است و مانند یک ظرف شفاف، روشن و درخشان است. اگر بر روی من زنگاری نشسته باشد، مانند آینهای میماند که نیاز به پاک شدن دارد.