شمارهٔ ۲۵۴
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از افراط در نوشیدن باده و احساسات ناشی از آن صحبت می‌کند. او به شدت مخمور و رنجور است و باده را عامل زندگی و زنده شدن خود می‌داند. شاعر خود را مرده تلقی می‌کند و باده را همچون نفخه‌ای زنده‌بخش می‌شناسد. او از عشق و زیبایی معشوق نیز می‌گوید که او را به حالت مستی کشانده است. شاعر انتظار دارد که معشوق با بوسه‌ای او را شفا دهد و در نهایت، در این حالت سرخوشی، از دوری معشوق احساس درد می‌کند و در عین حال از حالتی زودگذر و بی‌ثبات رنج می‌برد.
از باده دوش سخت مخمورماز درد خمار سخت رنجورم
هوش مصنوعی: از دیروز به شدت مست شراب هستم و از بینصیب بودن و دلتنگی بسیار رنج میکشم.
از باده شدم خراب سخت ای ترکهم باده کند دو باره معمورم
هوش مصنوعی: از شراب غرق شدم و حالا ای معشوق ترک، باز هم شراب مرا سرپا کرده است.
من مرده ام و توئی سرافیلموین باده ناب نفخه صورم
هوش مصنوعی: من مردهام و تو همچون فرشتهای هستی، و این شراب ناب، روح تازهای به من میبخشد.
باده بدهم که زنده گردم بازکز باده بسان مرده گورم
هوش مصنوعی: نوشیدنیای به من بده که دوباره زنده شوم، زیرا از شراب، مانند مرده به خواب رفتم.
از چنگ و رباب ساز تلقینموز باده ناب سدر و کافورم
هوش مصنوعی: من از ساز چنگ و رباب الهام میگیرم و با باده ناب مست و شاداب هستم.
شاید که کند خدای میخوارانبا باده کشان بحشر محشورم
هوش مصنوعی: شاید خداوند در روز قیامت من را با افرادی که در حال نوشیدن شراب هستند، محشور کند.
تامی ندهی دو دیده نگشایمگر می بزنی هزار ساطورم
هوش مصنوعی: اگر تو به من توجهی نمیکنی، من هم چشمهایم را باز نخواهم کرد. حتی اگر تو ضربهای به من بزنید، من با قدرت و شدت پاسخ میدهم.
یکبوسه ربودم از لبان تومستم، بهلم نما که معذورم
هوش مصنوعی: من از لبان تو بوسه گرفتم و به شدت مست و شیدای تو هستم، پس مرا ببخش و درک کن که حالتم خاص است.
ای ترک فتاده در لب لعلتچونان بعسل فتاده زنبورم
هوش مصنوعی: ای ترک، تو که در کنار لب زیبایت افتادهای، درست مانند زنبوری هستم که بر عسل نشسته است.
برخیزم و زود باز بنشینمچندانکه کنی ز خویشتن دورم
هوش مصنوعی: من از جا برمیخیزم و خیلی زود دوباره مینشینم، بهطوری که تو مرا از خودت دور کنی.