شمارهٔ ۲۶۳
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از احساسات عمیق و لطیف خود سخن می‌گوید. او دلی حساس و شکننده دارد که به خاطر افکار و تجاربش به آن نازکی رسیده است. وجود او به نوعی به جادو و طلسم تبدیل شده، زیرا از دیو و پری‌های درون خود رنج می‌برد. او خود را مانند درختی کهن توصیف می‌کند که ریشه‌اش در جایی عمیق و مطمئن قرار دارد، اما همچنان تحت تأثیر افسونگری و مشکلات عاطفی است. در نهایت، اشاره می‌کند که در زندگی‌اش با چالش‌های زیادی مواجه است، مانند وجود هزاران مشکل که او را احاطه کرده‌اند.
دلی از نازکی چون شیشه دارمکه از اندیشه بس اندیشه دارم
هوش مصنوعی: قلب من بسیار حساس و آسیبپذیر است، به طوری که به خاطر فکر و خیال زیاد، درگیر اندیشههای فراوانی شدهام.
وجود من طلسم جادوئی شدز بس دیو و پری در شیشه دارم
هوش مصنوعی: وجود من به خاطر دیوها و پریهایی که در درونم دارم، به نوعی جادو و طلسم تبدیل شده است.
درختی بس کهن سالم در این باغکه در دریا و صحرا ریشه دارم
هوش مصنوعی: در این باغ، درختی بسیار قدیمی و سالم وجود دارد که ریشههایش هم در دریا و هم در صحرا گسترش یافته است.
ز بس دیو و پری زد حلقه گردممدام افسونگری را پیشه دارم
هوش مصنوعی: به خاطر حضور مداوم دیوان و پریان در اطرافم، همیشه به فنون جادوگری و افسونگری مشغول هستم.
نهم چون سر بدین بالین راحت؟که چندین شیر در یک بیشه دارم
هوش مصنوعی: چگونه میتوانم سر بر روی این بستر آسایش بگذارم؟ در حالی که چندین شیر در یک جنگل دارم.
چه کاخ است این سرا یارب که درویهزاران عقرب صد نیشه دارم
هوش مصنوعی: این خانه چه مکانی است، خداوندا که در آن هزاران عقرب وجود دارند و روی صد نیش خوابیدهاند.