شمارهٔ ۲۸۲
هوش مصنوعی: این اشعار به تأمل در سرنوشت انسانی و چرایی تغییرات بنیادین در زندگی می‌پردازد. شاعر از وضعیت‌های مختلفی که انسان‌ها از آن‌ها رنج می‌برند صحبت می‌کند، مانند خواب‌زدگی، تبدیل شدن به سنگ و خار، و فراموش کردن مقام‌های بالای خود. در این متن، سؤال‌هایی مطرح می‌شود که چرا انسان‌ها از حالت‌های باشکوه و محبت‌آمیز به وضعیتی پایین‌تر و غیرقابل پذیرش تبدیل شده‌اند. به طور کلی، این اشعار نشان‌دهنده جستجو برای درک علت تغییرات و گرفتاری‌ها در زندگی بشر هستند.
ما چرا سخت در این حلقه گرفتار شدیمخواب بودیم، چه افتاد که بیدار شدیم
هوش مصنوعی: چرا ما در این وضعیت سخت و محدود گیر افتادیم؟ مانند اینکه در خواب بودیم و حالا چرا ناگهان بیدار شدهایم؟
نیست بودیم از این نشاء چرا هست شدیممست بودیم از این می ز چه هشیار شدیم
هوش مصنوعی: ما از آغاز وجود نداشتیم، بنابراین چرا حالا هستیم؟ در دنیای مستی دلمان به این شراب بود، ولی اکنون چرا بیدار شدهایم؟
لعل بودیم در این خاک چرا سنگ شدیملاله بودیم در این دشت، چرا خار شدیم
هوش مصنوعی: ما در این سرزمین به مثل لعل (جواهر) بودیم، اما چرا به سنگ تبدیل شدیم؟ در این دشت، مانند لاله (گلی زیبا) بودیم، ولی چرا به خار تبدیل گشتیم؟
شاه بودیم در این ملک، چرا بنده شدیمماه بودیم در این چرخ، چرا تار شدیم
هوش مصنوعی: ما در این سرزمین مقام سلطنت داشتیم، پس چرا به بندگی و ذلت افتادیم؟ همچنین ما در این جهان همچون ماه درخشان بودیم، پس چرا به حالت تاریکی و خاموشی درآمدیم؟