شمارهٔ ۲۸۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از وضعیت عقل و دین خود می‌گوید و به حالت دیوانگی‌اش اشاره می‌کند. او از عاقل می‌خواهد که دور شود تا نتواند داستان دیوانگی‌اش را بشنود. این شعر بیانگر فاصله‌ای است که شاعر با عقل و دین حس می‌کند و عاطفه‌ای عمیق درباره حالت درونی‌اش دارد.
دیوانه‌ام دیوانه‌اماز عقل و دین بیگانه‌ام
هوش مصنوعی: من دیوانه‌ام و از عقل و دین فاصله گرفته‌ام.
زنهار ای عاقل بروتا نشنوی افسانه‌ام
هوش مصنوعی: مراقب باش و دور شو، ای انسان خردمند، تا داستان من را نشنوی.