شمارهٔ ۲۹۲
هوش مصنوعی: این شعر به اهمیت عشق در زندگی انسان‌ها اشاره دارد و می‌گوید که باید جان و تن را به عشق تسلیم کرد. عاشق بدون عشق مانند مرده‌ای در کفن است و عشق باید همه چیز را در زندگی معنا دهد. عشق و عقل در این شعر به تضاد همدیگر اشاره دارند؛ عشق به عنوان نیرویی زنده‌کننده و عقل به عنوان قابل سنجش و محدود. در نهایت، شاعر می‌خواهد بگوید که عشق باید بر هر چیزی غلبه کند و آن را تحت تاثیر قرار دهد.
جان و تن را به عشق سودا کنما و من را به عشق سودا کن
هوش مصنوعی: عشق را بر جان و تن حاکم کن و ما و من را با مهر و محبت به هم پیوند بزن.
زنده بی‌عشق مرده در کفنیاین کفن را به عشق سودا کن
هوش مصنوعی: زندگی بدون عشق بیمعناست و مانند مرده‌ای در تابوت است. پس این تابوت را با عشق زیبا و پرمعنا کن.
جان چو یوسف به تن چو پیراهنپیرهن را به عشق سودا کن
هوش مصنوعی: جان مانند یوسف است و تن مانند پیراهن. پیراهن را به عشق و محبت آراسته کن.
جان سلیمان و تن چو اهریمناهرمن را به عشق سودا کن
هوش مصنوعی: جان سلیمان و تن مانند اهریمن است، پس با عشق و شوق، آن را دگرگون کن.
جان چو مور است و تن به سان لگناین لگن را به عشق سودا کن
هوش مصنوعی: جان انسان مانند یک مور است و بدنش مانند یک ظرف. حالا این ظرف را با عشق و اشتیاق پر کن.
عشق چون باز و عقل چون زغن استاین زغن را به عشق سودا کن
هوش مصنوعی: عشق مانند یک پرنده آزاد و شاداب است، در حالی که عقل و فکر مانند یک کلاغ به نظر میرسند. حال باید عقل را به عشق متصل کرد و تحت تأثیر عشق قرار داد.
عقل بر پای عشق چون رسن استاین رسن را به عشق سودا کن
هوش مصنوعی: عقل مانند تیرک پایداری است که عشق آن را به جلو میبرد. پس باید این تیرک را با شور و اشتیاق عشق، محکم نگه داشت.
عشق چون روح و عقل چون بدن استاین بدن را به عشق سودا کن
هوش مصنوعی: عشق مانند روح است و عقل مانند بدن. پس این بدن را با عشق پرکن.