شمارهٔ ۳۰۳
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت‌ها از احساس اسیر بودن در ظلمت و ترس صحبت می‌کند. او به خداوند کمک می‌طلبد تا از این وضعیت رهایی یابد. شب است و دنیا در تاریکی غرق شده، مردم در وحشت و ترس زندگی می‌کنند. در این شرایط، شاعر به قدرت و عظمت خطرات اشاره می‌کند، از جمله وجود شیرها و مارها که هر کدام می‌توانند خطرناک باشند و نمیتوان آن‌ها را به آسانی کنترل کرد. عمومیّت ترس و ناامیدی در این اشعار به وضوح حس می‌شود.
بچنگ دیو اسیرم بدست غول زبونخدای را مددی ای دلیل راهنمون
هوش مصنوعی: به کمک و راهنمایی خود نیاز دارم، چون در زنجیر و اسیر مشکلات و چالشهای سختی هستم. ای منش و راهنمای من، لطفاً مرا یاری کن.
شب است و روی زمین تیره و فلک تیرهجهانیان همه اندر بپرده سیه گون
هوش مصنوعی: شب فرا رسیده و زمین تاریک است و آسمان نیز تیره و سیاه، به طوری که تمام مردم در حالی که در پردهای سیاه قرار دارند، به سر میبرند.
همه زئاثر شیر و همه زلازل غولنه بانگ مرد و نه صوت جرس در این هامون
هوش مصنوعی: تمام زلزلهها و خطرات عظیم یا حتی صدای مردان و زنگ شتران در این دشت به گوش نمیرسد.
هزار شیر و یکی را نمیتوان زنجیرهزار مار و یکی را نمیتوان افسون
هوش مصنوعی: بسیاری از قدرتها و تواناییها وجود دارند، اما نمیتوان آن‌ها را به راحتی کنترل کرد. همچنان که نمیتوان هزار شیر را با زنجیر بست، نمیتوان هزار مار را با جادو تسخیر کرد.