شمارهٔ ۳۰۶ - میرزا حبیب خراسانی

ای دشمن جان من و ای خیره تن منایمایه اندیشه و رنج و محن من

ای یار دل آزار نه ای دشمن خونخوارکاینسان شده دشوار ز تو زیستن من

ای خصم دل و دینم و همواره بکینمای برده نگینم که توئی اهرمن من

دنیا چو یکی گور زر اندود منقشمن مرده پوسیده تو کهنه کفن من

ای دیو زده چنگ بدامان دل منای غول وطن ساخته در پیرهن من

بیزارم از این مسکن ویرانه که باشددیوی چو تو دیوانه و بدخو سکن من

من پرفن و تزویرم لیکن بود اندکسوی فن و تزویر تو، تزویر و فن من

یعقوبم و از فرقت یوسف شده اعمیگیتی است چه کنعان و تو بیت الحزن من

موری که در افتد بلگن چاره نداردمن موریم افتاده، تو هستی لگن من