شمارهٔ ۳۲۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جاذبه‌ی محبوبی اشاره می‌کند که در کوچه‌ای زندگی می‌کند و این محبوب هر روز و شب در پی اوست. شاعر آرزو می‌کند که وقت این بنده خوش و دلکش باشد و از زندگی شاداب و خوشبختی که برای او فراهم شده، لذت ببرد. همچنین از زیبایی‌های طبیعی مانند ماه و خورشید هم صحبت می‌شود و تأکید می‌شود که این بنده باید بر زیبایی‌ها و شگفتی‌های زندگی خود آگاه باشد.
ای خواجه شنیدستم زین کوچه رهی داریبر چهره این بت رو، پنهان نگهی داری
هوش مصنوعی: ای آقا، شنیدم که از این کوچه راهی برای عبور داری، اما بر چهره این معشوق، نگاهی پنهانی داری.
هر صبحدم اندر بر، سیمین صنمی گیریهر نیمه شب اندر دست، زلف سیهی داری
هوش مصنوعی: هر صبح که به خانهات میآیم، دوستی زیبا به نام سیمین را در آغوش میگیرم و هر شب که به خواب میروم، زلفی تیره را در دست دارم.
روز و شب تو خوش باد، وقتت همه دلکش بادکه روز و شب اندر کوی، تابنده مهی داری
هوش مصنوعی: روز و شب خوشی برایت آرزو دارم و امیدوارم همهٔ زمانهایت زیبا و دلانگیز باشد، زیرا در هر لحظه از روز و شب، نوری در دلت میتابد.
ای بنده فرخنده، خوش باش زهی بندهکز دولت پاینده، رو سوی شهی داری
هوش مصنوعی: ای بندۀ خوشبخت و شاد، خوش باش! تو از نعمت بزرگی بهرهمند هستی و راهات به سوی پادشاهی بزرگ است.
باید بزنی تسخر بر چهره ماه و خورکز سایه دیوارش آرامگهی داری
هوش مصنوعی: باید به چهره ماه و خورشید نگاهی بیندازی، از پشت سایه دیوارش که مکانی برای آرامش توست، استفاده کن.