شمارهٔ ۳۳۳
هوش مصنوعی: این شعر به بررسی تفکر و اندیشه انسان می‌پردازد و از اینکه چرا فرد در آزار فکری و حسرت و اندوه خود غوطه‌ور است، انتقاد می‌کند. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که کارهای مهم جهان به سادگی ممکن است، اما انسان خود را به زحمت می‌اندازد. او از فرد می‌پرسد که چرا خود را در درد و رنج نگه می‌دارد، در حالی که تمام دنیا در حال فکر کردن و تلاش برای او هستند. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که با وجود اینکه مسیحا درمانی برای بیماری‌ها آورده است، فرد هنوز هم بی‌تحرک و بی‌علاقه باقی مانده است.
از فکرت و اندیشه در آزار چرائیاز حسرت و اندوه چنین زار چرائی
هوش مصنوعی: چرا تو در عذاب فکر و اندیشهای؟ چرا از حسرت و غم به این حال رنجیدهای؟
کار دو جهان را که بدینسان بود آسانبیهوده بخود کرده تو دشوار چرائی
هوش مصنوعی: چرا کارهایی که برای دو جهان اینقدر راحت است، برای خودت اینطور دشوار ساختهای؟
گیتی همه اندیشه و تیمار تو دارندتو خویش در اندیشه و تیمار چرائی
هوش مصنوعی: دنیا تماماً در فکر و مراقبت توست، اما تو خود در فکر و مراقبت چه چیزی هستی؟
عالم همه در فکر تو و کار تو بیخودتو بیخبر و بیخود و بیکار چرائی
هوش مصنوعی: همه در فکر تو و کارهای تو هستند، اما تو غافل و بیتوجه به این موضوعی. چرا اینطور هستی؟
اکنونکه شفاخانه نهاده است مسیحاای کاهل بیعار تو بیمار چرائی
هوش مصنوعی: حالا که شفاخانه زیر نظر مسیحا آماده شده است، ای بی‌تحرک و بیخیال، چرا هنوز بیمار هستی؟