شمارهٔ ۳۴۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و احساساتی است که شاعر نسبت به معشوق خود دارد. شاعر در یک شب آرام و دلنشین، از معشوق می‌خواهد که به او توجه کند و از او روی برنتابد. او با عباراتی شاعرانه از فدای جان خود برای معشوق صحبت می‌کند و حسرت حالت‌های ناز و تکبر معشوق را می‌کشد. شاعر خود را در مقام برده‌ای humble می‌بیند که معشوق بر تخت جلال نشسته است. او همچنین به زیبایی و شیرینی معشوق اشاره می‌کند و در نهایت، از درد و دل خود نسبت به دشمنی که عاشق است، سخن می‌گوید. در کل، شعر بیانگر عشق عمیق و آرزوی نزدیکی به معشوق است.
یک امشبی که تو آسوده در کنار منیچه می‌شود که رخ از من به دیگری نکنی؟
هوش مصنوعی: این شب که تو در کنار من آرام هستی، چه می‌شود اگر ناگهان توجهت را از من به شخص دیگری جلب کنی؟
فدای جان تو بادا روان جان و تنمکه راحت دل و آرام جان، روان تنی
هوش مصنوعی: فدای جان تو میشوم، چه بسا که روح و جسم من در خدمت توست. زیرا آرامش دل من و آسایش وجودم در حضور توست.
چه می‌شود که شبی با دو صد تکبر و نازبه همدمیِ من دلفکار، صبح کنی
هوش مصنوعی: چه اتفاقی میافتد اگر شبی با غرور و ناز به من توجه کنی و صبح را با دلی شاد به پایان برسانی؟
من ایستاده بپا، بنده‌وار، سر در پیشتو شاهوار، به تختِ جلال تکیه زنی
هوش مصنوعی: من به احترام تو ایستادهام و همچون یک بنده سرم را پایین آوردهام در حالی که تو با جلال و شکوه به تخت نشستهای.
شکرفروش دکان، گو ببند و طوطی لببه حضرت تو که شیرین لب و شکر دهنی
هوش مصنوعی: شکر فروش، مغازهاش را ببند و طوطی را به نزد تو بیاور که تو زیبا و شیرینگوی هستی.
ز عشق روی تو گل پیرهن درید و هنوزتو همچو غنچه نهان در درون پیرهنی
هوش مصنوعی: به خاطر عشق تو، گلِ پیراهن پاره شد، اما تو هنوز مانند یک غنچه درون پیراهن پنهان هستی.
دلاوران سپه قلب دشمنان شکنندتو را چه شد که دل دوستان همی شکنی
هوش مصنوعی: شجاعان سپاه، دل دشمنان را میشکنند، اما تو چه شده که دل دوستانت را نیز میشکنی؟