تناجی
میرزا حبیب خراسانی

شمارهٔ ۶

آن زلف سیه که خوشه خرمن تو استچون هاله بگرد ماه، پیرامن تو است
آنرشته که پای بند دلها است چراسرگشته همیشه دست در گردن تو است