تناجی
میرزا حبیب خراسانی

شمارهٔ ۱۲

تا جامه گلگون ببرش دوخته شدآن آتش سرخ باز افروخته شد
از آتش او خرمن دل رفت ببادوز شعله او خانه جان سوخته شد