شمارهٔ ۳۱
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از سردرگمی و ناکامی در فهم واقعیات زندگی صحبت می‌کند. او احساس می‌کند که در دنیا بیهوده به دنبال سود و زیان است و مانند قلمی بدون مغز و با دو رو و زبان به فرمان دیگران عمل می‌کند. در واقع، او نشان می‌دهد که در مواجهه با زندگی و چالش‌های آن، احساس ضعف و سردرگمی دارد.
سر در سر سودای جهان میباشمبیهوده پی سود و زیان میباشم
هوش مصنوعی: من تمام وجودم مشغول آرزوهای دنیوی است و بیفایده به دنبال سود و زیان هستم.
سر بر خط فرمان و لیکن چو قلمبی مغز و دو روی و دو زبان میباشم
هوش مصنوعی: من همیشه در حال اجرای دستورات هستم، اما مانند قلمی بیجان و بیفکر، دو رو و دو زبان هستم.