شمارهٔ ۳۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از محبوبش میخواهد که با قهر کردن، او را رسوا نکند و شهرتش را در میان مردم خدشهدار نسازد. او به خاطر لحظههای خوشی که با هم دارند، از محبوبش میخواهد که لبّهایش را به او ببوسد و این لحظه را به زهر تبدیل نکند. به طور کلی، شاعر از محبوبش تقاضا دارد که به احساسات آنها احترام بگذارد و رنجشها را کنار بگذارد.
ایجان جهان حبیب را قهر مکنرسوای جهان و شهره شهر مکن
هوش مصنوعی: ای جان، عزیز من، با محبوب خود قهر نکن و باعث رسوایی او در دنیا و شهر نشو.
لب بر لب تو ساعتکی خوش داریماین یک لب بوسرا بما زهر مکن
هوش مصنوعی: لحظهای کوتاه بر لبانت قرار داریم و از این بوسه لذت میبریم، پس ای عشق، زهر وصال را بر ما نریز.