شمارهٔ ۴۲
هوش مصنوعی: این بیت شعر بیانگر نکوهش و انتقاد از اهل خراسان است. شاعر به تصویر کشیدن انسان‌هایی می‌پردازد که ظاهرشان زیبا ولی باطنشان زشت و خالی از معناست. او آن‌ها را به افرادی تشبیه می‌کند که همچون کاغذی بی‌محتوا و دلسیاه هستند. به طور کلی، شاعر از این افراد با زبانی تند و انتقادی یاد می‌کند.
از اهل خراسان سخن خیر مگوآدم رخ و دیو شکل و اهریمن خو
هوش مصنوعی: از مردم خراسان حرف خوب نزن، زیرا آن‌ها آدمهایی با ظاهری زیبا ولی با دلهایی بد دارند.
چون خامه تهی مغز و دورنک و دوزبانچون نامه سیه دل و چو زن شوهر بو
هوش مصنوعی: زمانی که قلم بی‌محتوا و ناتوان باشد، مانند نامهای است که از دل تیره برمیآید و شبیه زنی است که بدون شوهر مانده است.