شمارهٔ ۱۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به وضع ناگوار کشورش اشاره می‌کند و از خاموشی و بی‌توجهی مردم یاد می‌کند. او به این نکته می‌پردازد که اگر مردم از علم و معرفت دور باشند، جایی برای شکایت وجود ندارد. شاعر همچنین به خیانت و بی‌شرمی افرادی که پرده عفت را دریده‌اند، انتقاد می‌کند و می‌گوید که تشخیص نیک و بد در زمانه‌ای که وضع بر ضد افراد باهوش است، دشوار شده است. او در پایان اظهار تاسف می‌کند که در این دوران، کشور تحت فرمان کسانی قرار دارد که به وطن خیانت کرده‌اند.
چه شد که کشور ما وادی خموشان است؟مگر که پنبه به گوش سخن‌نیوشان است؟
هوش مصنوعی: چه بر سر کشور ما آمده که در آن سکوت حاکم است؟ آیا اینکه صدای سخنشنوها را نشنیدهاند، باعث این سکوت شده است؟
اگر ز جهل خود از علم و معرفت دوریمنه جای شِکوه، که این مزد سخت‌کوشان است
هوش مصنوعی: اگر به دلیل نادانی خود از دانش و شناخت فاصله داریم، نباید شکایت کنیم، زیرا این نتیجه تلاش و کوشش کسانی است که سخت کار کرده‌اند.
کسی که پردهٔ ناموس خویش و خلق دریدبه روی ننگ خود اکنون ز پرده‌پوشان است
هوش مصنوعی: کسی که به راستی عفت و حجاب خود و دیگران را زیر پا گذاشت و بر ننگ خود آشکارا افتخار کرد، اکنون به جمع کسانی پیوسته که از خود محافظت میکنند و به حریم خود احترام میگذارند.
تمیز نیک و بد از هم ز تیزهوشی دهاگرچه وضع زمان، خصم تیزهوشان است
هوش مصنوعی: با دقت و هوشیاری میتوان نیکی و بدی را از یکدیگر تشخیص داد، هرچند که شرایط زمانه ممکن است به ضرر انسانهای تیزهوش باشد.
دریغ و درد، که در روزگار ما (صابر)زمام ملک به دست وطن‌فروشان است
هوش مصنوعی: متاسفانه، در زمانه ما، افرادی که به خاک و سرزمین خود خیانت میکنند، در دست گرفتن امور کشور را بر عهده دارند.