شمارهٔ ۳۶
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به استقبال محبوب خود می‌آید و از او می‌خواهد که به جای رفتن، با او قدم بزند. او با ابراز خوشحالی از دیدار محبوب، از او می‌خواهد که بیفتد و به سوالات دل او پاسخ دهد. شاعر به عشق و پیوندی که با معشوق دارد اشاره می‌کند و می‌گوید که تمام تلاشش را برای نزدیکی به او کرده و از اشتباهاتی که در این مسیر انجام داده، سخن می‌گوید. شاعر همچنین به دو چشم خود اشاره می‌کند که منتظر صدای قدم‌های محبوب است و نشان می‌دهد که عشقش او را در مسیری درست هدایت می‌کند.
بیا، که دیده گذارم تو را بجای قدمخوش آمدی و گل آورده ای، صفای قدم
هوش مصنوعی: بیا، که با دیدن تو احساس خوشحالی میکنم. تو به جای اینکه فقط قدم بگذاری، گل آوردهای که نشان از زیبایی و خوش آمدگوییات دارد.
بپرسش دل من گرچه دیر می آئیبیا که جان گرامی تو را فدای قدم
هوش مصنوعی: اگرچه دیر به سراغ من میآمدی، اما از تو میخواهم که بیایی. جان ارزشمندم را برای قدم‌های تو فدای میکنم.
ز خاک کوی تو ننهاده‌ام برون قدمیبه راه عشق مرا این بود خطای قدم
هوش مصنوعی: از خاک کوی تو هیچ قدمی بیرون نگذاشتهام، این بود اشتباه من در مسیر عشق.
بده تمیز ره نیک و بد زهم، ورنهبهر کجا که نهی بنگری سزای قدم
هوش مصنوعی: اگر راه خوبی و بدی را به روشنی مشخص نکنیم، در هر جایی که قدم بگذاریم، حتماً نتیجه کارمان را خواهیم دید.
زمامداری اعضای تست در خور عشقخوش آن کسی که شدش عشق رهنمای قدم
هوش مصنوعی: حکمرانی بر اعضای وجود، نیازمند عشق است و کسی که عشق راهنمایش باشد، در این مسیر خوشبختی را مییابد.
دو چشم بر درو (صابر) نشسته ام که مگردمی به گوش من آید تو را صدای قدم
هوش مصنوعی: من با صبر و انتظار، دو چشم به در دوختهام تا شاید یک لحظه صدای قدمت را بشنوم.