شمارهٔ ۳۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به یاد روزهای خوشی می‌افتد که با معشوقش در کنار هم بودند و رابطه‌ای عمیق و نزدیک داشتند. او بیان می‌کند که اگر فاصله و جدایی هم بین آن‌ها بود، بسیار کم و جزئی بود. شاعر حسرت می‌خورد که نتوانستند بیشتر در کنار هم باشند و به صورت همدل و هم‌راستا زندگی کنند. همچنین اشاره می‌کند که اگر از ابتدا عدالت و یکدلی را مدنظر داشتیم، اوضاع بهتری داشتیم. در نهایت، شاعر به زیبایی دوستی و عشق می‌پردازد و از شادابی و نشاط حاکم بر آن روزهای شیرین یاد می‌کند.
خرم آن روز که بودیم من و او با همکرده بودیم به سانِ تن و جان خو با هم
هوش مصنوعی: روز خوشی را به یاد میآورم که من و او در کنار هم بودیم، مانند دو نیمهی یک بدن که جدایی ندارند و به هم پیوستهاند.
در میان من و او بود اگر فاصله‌ایاینقدر بود که بین گره و مو با هم
هوش مصنوعی: اگر در من و او فاصلهای وجود داشت، این فاصله به اندازهای بود که بتوان آن را با فاصلهی بین گره و مو مقایسه کرد؛ یعنی بسیار کم و ناچیز.
حیف و صد حیف که نگذاشت فلک تا من و دوستساعتی را بنشینیم به یک سو با هم
هوش مصنوعی: متأسفانه، سرنوشت به ما فرصت نداده است تا من و دوستم زمانی را در کنار هم بگذرانیم و از یکدیگر لذت ببریم.
گر نه از سرو قد دوست نشان می‌جویندپس چرا فاختگانند به کو کو با هم؟
هوش مصنوعی: اگر بهد دنبال نشانهای از قامت زیبای محبوب نیستند، پس چرا پرندگان با هم در کو کو کردن اینقدر شور و شوق دارند؟
گریه بایست بر آن جمع پریشانی کردکه نباشند دمی یکدل و یک‌رو با هم
هوش مصنوعی: باید بر افرادی که در کنار هم هستند ولی هرگز از نظر فکری و احساسی با هم هماهنگ نیستند، گریه کرد.
چه زیان داشت گر از روز ازل می‌کردیمعدل را پیشه به مانند ترازو با هم؟
هوش مصنوعی: چه اشکالی داشت اگر از نخستین روزها ما به عدل و انصاف رفتار میکردیم، همانطور که ترازو همیشه متوازن و برابر است؟
دور شو دور ز بزمی که در آن بنشیننددو سخن‌چین بداندیش جفاجو با هم
هوش مصنوعی: از دور از میهمانیای فاصله بگیر که در آن دو نفر بدگمان و حقهباز نشستهاند و با هم سخن میگویند.
هر گلی را ز ازل رنگی و بویی دادندگرچه هر لحظه خورند آب ز یک جو با هم
هوش مصنوعی: هر گل از همان ابتدا دارای رنگ و بوی خاصی است، ولی با وجود اینکه همه آن‌ها در یک زمان به یک منبع آب دسترسی دارند، باز هم هر یک ویژگیهای منحصر به فرد خود را حفظ کردهاند.
صابر! از فرط شعف دست برافشان، که شدندشاد زین طرفه غزل خواجه و خواجو با هم
هوش مصنوعی: ای صابر! از شادی زیاد، دستانت را به نشانه خوشحالی بالا ببرید، زیرا این غزل زیبا باعث خوشحالی خواجه و خواجو شده است.