غزل شمارهٔ ۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و جدایی سخن می‌گوید و ابراز می‌کند که عشق محبوبش به او درد و رنجی عمیق بخشیده است. او از این‌که محبوبش از حال و روز او بی‌خبر است، دردخور و غمگین است و احساس می‌کند که روزگار به او بد کرده است. شاعر به یاد روزهایی می‌افتد که محبوب در کنار او بوده و حالا تنها خاطرات و غم عشق باقی مانده است. او تأکید می‌کند که غم محبوبش تنها دلیل رنج او شده و قضا و قدر در این وضعیتی که برایش پیش آمده، دخیل است.
جانا به جان رسید ز عشق تو کار مادردا که نیستت خبر از روزگار ما
هوش مصنوعی: عزیزم، عشق تو به جانم نفوذ کرده و کار ما به جایی رسیده که متأسفانه تو هیچ اطلاعی از وضعیت و حال و روز ما نداری.
در کار تو ز دست زمانه غمی شدمای چون زمانه بد، نظری کن به کار ما
هوش مصنوعی: من به خاطر مشکلاتی که زمانه برایم پیش آورده، از کار تو ناراحتم. ای کسی که مانند زمانه بد هستی، لطفاً به کارهایم نگاهی بینداز.
بر آسمان رسد ز فراق تو هر شبیفریاد و ناله‌های دل زار زار ما
هوش مصنوعی: هر شب در آسمان صدای ناله و فریاد دل شکسته ما به خاطر دوری تو به گوش میرسد.
دردا و حسرتا که به جز بار غم نماندبا ما به یادگاری از آن روزگار ما
هوش مصنوعی: ای کاش، افسوس که تنها یادگار ما از آن زمان، بار غم و اندوهی است که با ما باقی مانده است.
بودیم بر کنار ز تیمار روزگارتا داشت روزگار ترا در کنار ما
هوش مصنوعی: ما در کنار هم بودیم و درگیر سختیهای زندگی، تا زمانی که روزگار تو را در کنار ما قرار داد.
آن شد که غمگسار غم ما تو بوده‌ایامروز نیست جز غم تو غمگسار ما
هوش مصنوعی: امروز تنها کسی که میتواند درد و غم ما را تسکین دهد، خود تو هستی که خودت غمگین شدهای.
آری به اختیار دل انوری نبوددست قضا ببست در اختیار ما
هوش مصنوعی: بله، به دلخواه خود ما نبود که اختیار عشق را در دست بگیریم، بلکه تقدیر و سرنوشت این اختیار را در دست ما میگذاشت.