غزل شمارهٔ ۷
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر با توصیف یک پری زیبا و دلربا به تصویر کشیده است که زیبایی‌اش مانند بتان آزری است. او زلف‌هایش را در مغرب نشان می‌دهد و زیبایی‌اش را با تشبیه به قافله‌هایی از ماه و مشتری بیان می‌کند. عارض او مانند کافور است و زلف‌هایش بوی عنبر دارد. شاعر از جذبه و کرشمه‌هایش می‌گوید و به زیبایی‌هایی اشاره می‌کند که شگفتی‌آور و معجزه‌گونه است. تیر مژه‌اش مانند ابروهای کمانی عتاب و داوری را تداعی می‌کند و در جهان عشق، هم رنج و هم خوشبختی را احساس می‌کند. در نهایت، به طنازی صحبت کرده و از زیباترین مخلوق خدا، آن پری، یاد می‌کند که به او اشاره می‌کند و می‌گوید که زیبایی‌اش بی‌نظیر است.
از دور بدیدم آن پری راآن رشک بتان آزری را
هوش مصنوعی: از دور آن پری را دیدم که به زیبایی بتهای آزری میماند.
در مغرب زلف عرض دادهصد قافله ماه و مشتری را
هوش مصنوعی: در غرب، زلف تو به طور زیبایی گشوده است و مانند قافلهای از ماه و سیارهها را نمایش می‌دهد.
بر گوشهٔ عارض چو کافوربرهم زده زلف عنبری را
هوش مصنوعی: در گوشهٔ صورت، مثل کافور که به هم ریخته، موهای خوشبو و زلفهای عنبربن را میبیند.
جزعش به کرشمه درنوشتهصد تختهٔ تازه کافری را
هوش مصنوعی: جزعش به کرشمه، در محبتش، نوشته شده است که صد تابلو و تصویر جدید از بیدینی به نمایش گذاشته است.
لعلش به ستیزه در نمودهصد معجزهٔ پیمبری را
هوش مصنوعی: زیبایی او به قدری است که مانند معجزهای از پیامبری میدرخشد و خود را به چالش میکشد.
تیر مژه بر کمان ابروبرکرده عتاب و داوری را
هوش مصنوعی: مژهها همچون تیرهایی هستند که از کمان ابرو رها شدهاند و این حالت به نوعی بیانگر خشم و قضاوت است.
بر دامن هجر و وصل بستهبدبختی و نیک‌اختری را
هوش مصنوعی: در دل جدایی و وصال، بخت خوب و بد به هم گره خوردهاند.
ترسان ترسان به طنز گفتمآن مایهٔ حسن و دلبری را
هوش مصنوعی: با احتیاط و به شوخی گفتم که آن خصلت زیبایی و魅یدگی را.
کز بهر خدای را کرایی؟گفتا به خدا که انوری را
هوش مصنوعی: چرا به خاطر خدا باید کاری را انجام دهم؟ او پاسخ داد: به جان خدا که برای آنوری انجام میدهم.