غزل شمارهٔ ۱۴
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق صحبت می‌کند و به عمق احساسات و دردهای ناشی از آن اشاره دارد. او بیان می‌کند که غم عشق، او را از سایر غمها نجات می‌دهد و خاک درگاه معشوقش برای او آب حیات است. شاعر به این اعتراف می‌کند که هرچند در بند عشق است، اما خوشی این عشق برایش از نجات دادن بهتر است. او همچنین به نقد نظرات دیگران می‌پردازد که او را از مسیر عشق منع می‌کنند و بر زیبایی معشوقش تأکید می‌کند. در ادامه، شاعر از تأثیرات هجران و ترس از دوری معشوقش سخن می‌گوید و به عشق و جنون حاصل از زیبایی او اشاره می‌کند. شعر در نهایت به این نتیجه می‌رسد که عشق و زیبایی معشوق برای او به قدری ارزشمند است که هر دردی را تحمل می‌کند.
غم عشق تو از غمها نجاتستمرا خاک درت آب حیاتست
هوش مصنوعی: غم عشق تو، مرا از دیگر غمها نجات می‌دهد و خاک درگاه تو برای من مانند آب حیات است.
نمی‌جویم نجات از بند عشقتچه بندست آنکه خوشتر از نجاتست
هوش مصنوعی: من به دنبال رهایی از عشق تو نیستم، چون این عشق برایم از هر رهایی شیرینتر است.
مرا گویند راه عشق مسپرمن و سودای عشق این ترهاتست
هوش مصنوعی: میگویند که در راه عشق نباید قدم بگذارم و این آرزوی عاشقانهام تنها خیالی بیهوده است.
ز لعب دو رخت بر نطع خوبیمه اندر چارخانه شاه ماتست
هوش مصنوعی: از زیبایی چهرهات، شبیه به ماه در میان چهار خانه شطرنج، سلطنت و قدرت حریف به چالش درآمده است.
دل و دین می‌بری و عهد و قولتچو حال و کار دنیا بی‌ثباتست
هوش مصنوعی: تو دل و ایمان مرا میدزدی و وعدههایت مانند اوضاع و احوال این دنیای ناپایدار است.
عنایت بر سر هجرم به آیینهم از جور قدیم و حادثاتست
هوش مصنوعی: محبت و توجهی که در دوران جداییام نسبت به من وجود دارد، به خاطر ستمها و حوادثی است که از گذشته بودهاند.
چنان ترسد دل از هجر تو گوییشب هجران تو روز وفاتست
هوش مصنوعی: دل از دوری تو آنقدر میترسد که گویی شب جداییات همانند روز مرگ است.
به جان و دل ز دیوان جمالتامیر عشق را بر من براتست
هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی تو، جان و دل من در تسخیر عشق است و من نسبت به این موضوع احساس خاصی دارم.
براتی گر شود راجع چه باشدنه خط مجد دین شمس الکفاتست
هوش مصنوعی: اگر براتی (نامهای) به او داده شود، چه اهمیتی دارد؛ این خط، نشانهای از مجد و عظمت دین شمس الکفات است.