غزل شمارهٔ ۲۹
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان امید و آرزوهایش درباره وصال معشوق می‌پردازد. او می‌گوید که امید به وصال، کار دشواری است و در این راه، ناامیدی و طمع وجود دارد. شاعر از سردرگمی و ناباوری نسبت به راه وصل صحبت می‌کند و به تأثیر زیبایی معشوق بر روح و جانش اشاره می‌کند. در دنیای پر از غم و ماتم، عشق معشوق را مانند یک عید و جشن می‌داند، هرچند که عید و شادی واقعی در غیاب معشوق بی‌معناست. در نهایت، شاعر بر نیازمندی به معشوق تأکید می‌کند، در حالی که معشوق خود از همه نیازمندی‌ها بی‌نیاز است.
امید وصل تو کاری درازستامید الحق نشیبی بی‌فرازست
هوش مصنوعی: انتظار برای رسیدن به تو کار دشواری است، زیرا حقیقتاً امید به آن اتصال، همیشه در افت و خیز خواهد بود و هیچگاه یکسره به اوج نمیرسد.
طمع را بر تو دندان گرچه کندستتمنا را زبان باری درازست
هوش مصنوعی: هرچند که طمع به تو دندان دارد و همیشه به دنبال خواستهات است، اما در نهایت درخواستها و آرزوهایمان طولانیتر از آن هستند که به راحتی به آنها برسیم.
ره بیرون شد از عشقت ندانمدر هر دو جهان گویی فرازست
هوش مصنوعی: راه عشق تو مرا به بیرون راند و نمیدانم که در این دو جهان، چه گرفتار شدهام. انگار در وضعیت عجیبی قرار دارم.
به غارت برد غمزه‌ت یک جهان جانلبت را گو که آخر ترکتازست
هوش مصنوعی: چشمانت با زیبایی و فریبایی خود دلها را میدزدند و جانها را به درد میآورند، پس به لبانت بگو که تو نیز با این قدرت، در نهایت به تازگی و شگفتی ادامه میدهی.
در این ماتم‌سرا یعنی زمانهبسا عید و عروسی کز تو بازست
هوش مصنوعی: در این دنیای پر از غم و اندوه، بسیاری از شادیها و مراسمهای عروسی که باید جشن گرفته شوند، به خاطر تو به تاخیر افتادهاند.
نگویی کاین چنین عید و عروسیطرب در روزه عشرت در نمازست
هوش مصنوعی: نگو که این جشن و شادی و عروسی در حالتی شاداب و خوشحال است، زیرا در باطن، همه چیز در حال عبادت و دینداری است.
حدیث عافیت یکبارگی خودچنان پوشیده شد گویی که آزست
هوش مصنوعی: داستان سلامتی و خوشبختی به طور ناگهانی و به شدت مخفی شد، گویی که در حال آزمایش و امتحان است.
نیاز ای انوری بس عرضه کردنکه معشوق از دو گیتی بی‌نیازست
هوش مصنوعی: ای انوری، نیاز و درخواست تو زیاد است، اما بدان که معشوق از تمام دو جهان بی‌نیاز است و نیازی به ارائه و تقاضا ندارد.