غزل شمارهٔ ۵۰
هوش مصنوعی: این شعر به بیان درد و رنج عاشقانی می‌پردازد که در عشق خود با مشکلات و ناکامی‌ها مواجه هستند. شاعر احساس می‌کند که هیچ‌کس وفاداری ندارد و بسیاری از عاشقان در جهان وجود دارند اما هیچ‌کدام به این شدت در رنج و خواری نیستند. او به شدت نگران جدایی و هجران است و نشان می‌دهد که حتی صبر او نیز در برابر عشق نمی‌تواند کمکی کند، چرا که عشقش به او شرابی عطش‌زا داده که هیچ عاشقی قادر به مقاومت در برابر آن نیست. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که درد و چشم‌ِ او به خاطر این عشق بیشتر شده و هیچ کس نمی‌تواند این بار سنگین جدایی را تحمل کند.
یار با من چون سر یاری نداشتذره‌ای در دل وفاداری نداشت
هوش مصنوعی: دوست من هنگام دوستی با من، حتی ذرهای احساس وفاداری نداشت.
عاشقان بسیار دیدم در جهانهیچ‌کس کس را بدین خواری نداشت
هوش مصنوعی: در دنیا عاشقان زیادی را دیدهام، اما هیچ‌کس را به این اندازه ذلیل و خوار ندیدهام.
جان به ترک دل بگفت از بیم هجرطاقت چندین جگرخواری نداشت
هوش مصنوعی: جان به دل گفت که از ترس دوری و جدایی، دیگر تحمل این همه درد و رنج را ندارد.
تا پدید آمد شراب عشق توهیچ عاشق برگ هشیاری نداشت
هوش مصنوعی: قبل از اینکه عشق تو مانند شرابی نمایان شود، هیچ عاشق هشیاری وجود نداشت.
دل ز بی‌صبری همی زد لاف عشقگفت دارم صبر پنداری نداشت
هوش مصنوعی: دل به خاطر بی‌صبری خود به عشقش لاف میزند و میگوید صبر دارد، در حالی که واقعاً هیچ صبری ندارد.
بار وصلش در جهان نگشاد کسکاندرو در هجر سرباری نداشت
هوش مصنوعی: هیچ کس در دنیا نتوانسته است به وصال او نائل شود، چون در دوری و جدایی از او، کسی را بار سنگینی نمیفزاید.
درد چشم من فزون شد بهر آنکتوتیای از صبر پنداری نداشت
هوش مصنوعی: درد چشم من بیشتر شد، چون تو گمان میکنی که میتوانم با صبر آن را تحمل کنم.